SOHBET KÜRSÜSÜ
ANASAYFA GERİ
ANNE’YE ÖZLEM
17 Mayıs 2018 Perşembe 01:00



Anne dediğim de
Annem derdin.
Öyle içten ve yürekten söylerdin ki...
Kucağına yatmak, kokunu hissetmek,
Söylediğin gibi
Annem diyebilmek,
En büyük özlemim oldu...

Çok yalnızım ve güçsüzüm,
Kolum, kanadım kırık Anne.
Seni hissetmek, yaşamımın en güzel duygusuyken,
Sensizlikte bir o kadar acı,
Ve,
Bu kadar dayanılmaz olabileceğini,
Bilemedim işte..

Varlığında, varlığını sana hissettirmeyi,
Çok isterdim.
Seni istemeyeni hatta istemeyenleri,
Bende istemedim Anne.
Soyadımı taşıdığı halde, son yolculuğunda, seni uğurlamayanları,
Yaşamımdan ben uğurladım.
Görseydin üzülürdün biliyorum ama,
Üzüleceğin ayrılık sevincim oldu işte.
İlk kez farklı düşündük...

sensizlik zormuş be Anne,
Hemde çok, çok zor.
Sen zorluklara direnmeyi,
Tüm koşullarda sevmeyi ve sevilmeyi;
Senden öğrendim ve sende yaşadım,
Kahkahayı ve içten gülmeyi,
Sensizliğin acısında da güldüm,
Dediğin gibi,
Acılara direnmenin tek ilacı gülmek işte...

Ne çok istedin Annem,
Güneş’in doğuşunu ama
Ölümünden sonra doğdu Güneş işte.
Hep Güneş’in sıcaklığını duymak özlemindi,
Benim de...

Oğlun, seni seniz yaşamak zorunda,
Sensizliği ciğerlerine çekiyor,
kokunu duymak için.
Her traktör görüşünde, römorkuna bakıyor,
Seni hissediyor inan.
Seninle yaşadığı ırgatlığın,
Seninle yaşadığı dayanışmanın,
En güzeli olduğunu ve geçmişte kaldığını
Yaşam koşulları hissettiriyor be Annem...


13 MAYIS 2018 Pazar 24:00

 


Benzer Haberler